Het perfecte vrouwenlichaam

Hoewel ik vind dat mensen zelf moeten weten wat ze met hun lichaam doen zit het me nogal dwars als een ‘perfect lichaam’ steeds gepromoot wordt naar mensen toe, vooral als het om jonge vrouwen gaat. Het is geen geheim dat er talloze mensen zijn, vooral jonge vrouwen, met eetstoornissen of op z’n minst een verstoorde relatie met eten door hun zelfbeeld. Hoewel we graag reclames en de media hiervan de schuld geven zijn er genoeg communities die (de een meer dan de ander) je zullen vertellen dat dunner beter is. (Of recenter: Dat het prima is om dik en out-of-shape te zijn, maar dat onderwerp bewaar ik voor een andere keer). We hebben geen reclames meer nodig om ons te vertellen dat we dun moeten zijn, er zijn al jarenlang vele websites van mensen met eetstoornissen die elkaar tips geven over braken en laxeermiddelen, evenals hoe je dit gedrag het beste kunt verbergen van je familie en vrienden.

Zelfs de recente “Strong, not skinny!” beweging, waar ik aanvankelijk erg van gecharmeerd was, heeft er voor gezorgd dat een groep vrouwen een gespierdere variant van de “dunner = mooier” vrouwen nastreeft, met neigingen naar orthorexia (Min of meer een ongezonde/irreëele/verstoorde/obsessieve drang naar gezond willen doen).Ondanks dat dit een vooruitgang is, is het niet zo zwart wit. Ten eerste is er nog steeds de kans dat je een verstoorde relatie met eten vervangt door een andere verstoorde relatie met eten (en dat hoeft nog niet eens zozeer een specifieke eetstoornis te zijn). Het is ook geen geheim dat er veel atleten en fitness modellen zijn die hun lichaam beschadigd hebben met een eetstoornis. Ten tweede is er nog steeds de zware focus op het uiterlijk. Kijk eens rond op Instagram en zie hoe veel vrouwen foto’s van hun kont of zichtbare buikspieren plaatsen met tags rondom ‘strong, not skinny’ of vergelijkbare tags. Daar is helemaal niets mis mee (ik zou gek zijn om daarover te klagen), maar wat hebben een ronde kont of zichtbare buikspieren te maken met sterk zijn?

Sportprestaties op een bescheiden niveau correleren met gezondheid, vitaliteit, een betere ‘kwaliteit van leven’, verbeterde levensduur en ook positieve, psychische effecten. Fysieke ontwikkeling kan ons veel bieden, zowel fysiek als mentaal, maar toch richten we ons liever op de lijntjes op onze buik. Of recenter: De lijntjes op onze buik én grotere biceps.

Begrijp me niet verkeerd, er mankeert niets aan “er goed uit willen zien”, maar het zou voor sommige mensen goed zijn om je bewust te zijn van wat je doet en waarom. Wil je er op een bepaalde manier uit zien omdat het van je verwacht wordt? Heeft het te maken met een ongezonde onzekerheid? Of doe je het omdat je geniet van het verbeteren van je lichaam en omdat je je gezondheid serieus neemt? Levert je eetpatroon je stress op, tot op het punt dat uit eten gaan met andere mensen lastig wordt en leidt tot discussies aan tafel die niemand echt interessant vindt?

Ik zou mijn lichaam liever willen zien als het resultaat van zelfliefde (nee, niet op die manier, viespeuk) en het “goed voor mezelf zorgen”, dan dat ik mijn lichaam veracht en wanhopig probeer om er iets anders van te maken.

Het “perfecte lichaam” van een vrouw is niet zozeer het dunne, dikke of gespierde lichaam. Het is het lichaam waar voor gezorgd en van gehouden wordt – vooral door haarzelf.